Blitsverkopers, beeldvorming en bemarking

Ten spyte daarvan dat kuns een van die simboliese aspekte van die menslike bestaan is, is dit onlosmaaklik verbonde aan materiële aspekte (kyk Valéry, 1928:s.bl.). Daarom word die waarde van ’n kunsproduk deur sowel simboliese as materiële faktore bepaal (Bourdieu, 1993:37) en bestaan dit nie in isolasie nie, maar vorm dit deel van ’n groter sisteem waarin ook ekonomiese beginsels ’n belangrike rol speel (Van Coller, 2010:491).

Ten spyte daarvan dat kuns een van die simboliese aspekte van die menslike bestaan is, is dit onlosmaaklik verbonde aan materiële aspekte (kyk Valéry, 1928:s.bl.). Daarom word die waarde van ’n kunsproduk deur sowel simboliese as materiële faktore bepaal (Bourdieu, 1993:37) en bestaan dit nie in isolasie nie, maar vorm dit deel van ’n groter sisteem waarin ook ekonomiese beginsels ’n belangrike rol speel (Van Coller, 2010:491). Daarom is die sogenaamde literêre veld ook gestruktureer rondom twee opponerende pole, naamlik die ekonomiese pool (die subveld van grootskaalse produksie) en die artistieke pool (die subveld van beperkte produksie). Waar dit in die eersgenoemde ’n stryd is oor die verkryging van ekonomiese kapitaal – waarin veral die media ’n groot rol

speel (Johnson, 1993:7, 15, 16) – gaan dit in die artistieke pool eerder om

simboliese kapitaal as die kapitaal van legitimasie. Die skrywer se prestige, roem, verering, literêre pryse en vertalings speel hierin ’n belangrike rol

(Bonthuys, 2016:24; Johnson, 1993:7; Van Coller, 2010:486). Die artistieke

pool is die outonome gedeelte1 van die veld, en daarbinne word veral op die literêre veld se doxa (algemeen aanvaarde feite, gekonstrueerde en vasgelegde persepsies) gesteun. Agente in hierdie pool van die veld is ingestel op spesifieke legitimiteit en op dit wat algemeen as ‘hoë’ kuns beskou word (Johnson, 1993:15). Kategorisering van ’n teks as letterkunde is plek- en tydgebonde en geskied op grond van die spesifieke waarde wat op ’n bepaalde moment daaraan toegeken word. Dit is die resultaat van ’n komplekse proses wat deur ’n hele aantal instellings uit die literêre veld gereguleer word, geskied in wisselwerking met die skrywers van tekste en impliseer dat ‘intrinsieke waarde’ kwalifisering nodig het. Sedert die agtiende eeu speel die literêre kritici (en hul literatuuropvattings) ’n dominante rol in hierdie proses van waardetoekenning en ordening (Van Rees & Dorleijn, 1993:4).