"Ngremë sytë lart e ndjejmë, se ajo zotëron qiellin": Monumenti Nëna Shqipëri dhe vizualizimi i historisë kombëtar

Mëngjesin e 5 majit 1972, Enver Hoxha dhe kryesia e partisë, së bashku me qindra qytetarë të Republikës Po-pullore Socialiste të Shqipërisë, u mblodhën në majën e një kodre prej nga ku mund të vëzhgohej gjithë Ti-rana nga juglindja, tek Varrezat e Dëshmorëve.1 Kjo ishte hera e parë që kremtimi i Ditës së Dëshmorëve u mbajt tek varrezat e reja të dëshmorëve, një kompleks ky versioni më modest i të cilit ndodhej një herë e një kohë në kodrën e Shën Prokopit në Parkun e Madh të Tiranës [als–8]. Të pranishmit ishin mbledhur në një platformë të hapur përballë figurës imponuese të mo-numentit Nëna Shqipëri [als–12], i cili ngrihej 22 metra mbi turmën (fig. 1).2 Agim Shehu, në reportazhin e tij mbi ceremoninë përkujtimore në gazetën Zëri i Popullit,i kushtoi vëmendje të veçantë nënave që kishin ardhur për të nderuar djemtë dhe vajzat që kishin rënë në luftën kundër pushtimit fashist dhe që kishin mbështetur Re-volucionin Popullor